Ciało

Rozwój fizyczny człowieka rozpoczyna się w chwili jego poczęcia i trwa nieprzerwanie do śmierci. Istotne jest jednak, że proces ten nie przebiega w jednolity sposób. W okresie prenatalnym ciało człowieka zwiększa swoją masę i rozpoczyna wykonywanie ruchów. Na początek nieskoordynowanych – prostowanie się, kopanie; płód wykonuje również ruch ssania i połykania. Po narodzinach następuje nieustanny wzrost sprawności ruchowych. Od początkowej nieporadności ruchowej i obecności odruchów bezwarunkowych, poprzez pierwsze apogeum motoryczności ( przypadające na wiek przedszkolny 3-6 lat). Dziecko potrafi już swobodnie chodzić, biegać, skakać, rzucać, wspinać się, utrzymywać równowagę; jego ruchy stają się płynne, swobodne, estetyczne. Około 10 -12 lat dziecko przechodzi tzw. drugie apogeum motoryczności. Charakteryzuje go celowość, refleksyjność i ekonomia ruchu. Dziecko potrafi już panować nad swoim ciałem, szybko przyswaja nowe umiejętności ruchowe i doskonali poprzednio zdobyte. Okres ten najbardziej sprzyja rozwojowi i kształtowaniu się podstawowych cech motoryczności. Osoba wkraczająca w okres adolestencji posiada już wszystkie umiejętności ruchowe. Właściwy tryb życia – dieta i aktywność fizyczna pozwolą zachować sprawność do późnej starości.
Dlatego tak istotne jest aby dzieciom w jak największym stopniu umożliwiać zdobywanie doświadczeń ruchowych, na których zbudują swój rozwój. A osoby dorosłe oraz w wieku senioralnym utrzymać w aktywności niezbędnej dla ich prawidłowego funkcjonowania.

Ciało – umysł – emocje to wzajemnie na siebie oddziałujące, integralne człony wszechstronnego rozwoju człowieka. Prawidłowe, nieograniczone doświadczenia motoryczne wpływają na rozwój funkcji poznawczych, dają pewność siebie, poczucie bezpieczeństwa. Dzieci dobrze czują się we własnym ciele i otaczającym ich świecie, doświadczają różnorodnych emocji, uczą się samoregulacji, nabywają kompetencje komunikacyjne, budują relacje społeczne.

Pin It on Pinterest